11-03-09

Granddad

t275607


From all the men in my life, I can clearly state that my granddad was my favorite ( except for my sons, but that is different relationship). He was my mother’s father and had a farm. Every Sunday we ventured out to the country and freedom was at the touch of my fingertips.

 

Nice Sunday clothes were switched for old “play clothes”, and for that one day I was allowed to get dirty and gritty to the bone.

Afterwards Vim –they had no Cif at the time—was needed to scrub me clean.

 

But I always had a blast of a time. I was mostly left to my own devices in the mornings, playing with the dogs and cats, taking the Belgian shepherd for a walk, checking out he rabbits and their babies. Annoying the cows and the sheep, and spending a lot of time with the horse Oliva, my favorite.

 

My imagination also ran wild when at the farm. You remember the TV series Daktari? About the Safari doctor with the cross-eyed lion Clarence and the chimpanzee Judy? Well that was one of my games I played. And then there was Black Beauty, the bike that my granddad made for me from old bike parts, serving as my beautiful black horse coming to the rescue—don’t ask what I was rescuing--J

 

After playing these games and a good lunch ( being on a farm makes you very hungry), my granddad would clean up, and then we would both jump on our bikes and off we went into the wide world. Long bike trips we used to make, with his favorite stopovers ( read small town café’s) , me getting a coke, lemonade or an ice cream, he drinking his ice cold beers.

 

Sunday was the highlight of my week. Especially in summer, when days were longer and hotter, which always meant more playtime, and longer bike rides. And more dirt to get rid of J.

 

My granddad always had a young man’s spirit, up until the day when he fell during the night and was only found early in the morning by my uncle bringing him breakfast, completely ice cold and suffering from a stroke. He never got well again and a few months later he passed away. He simply gave up. He was not the person to be put in an old people’s home. As soon as he knew he was never going home again, it was good for him. He knew he’d had a good long life, most of in it  in good health. So he silently let go and went to his final sleep.

 

I wish I could go back once more to those summer days when  the two of us together were on one of our rides, enjoying the silence and the hard work when going uphill, him often pushing me along.  And then coming home and having a late night snack of home made French fries with eggs. How enjoyed that simple life, how I admired that simple man, who enjoyed being alive and surrounded by his kids and grandkids. I still miss him. It will be nine years since he passed away on father’s day. I love you Granddad!

 

19:21 Gepost door Crisje in Good Old Times | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-11-06

Een wandeling op Memory Lane

Ik ben een echte gadgetfreak, ik weet het.

Onlangs kreeg ik het magazine van het automerk, waarmee ik rijd, en daar stond dat het mogelijk was een interface te installeren voor een iPod. Zodoende zou je dan al je muziek mee kunnen nemen in de auto, en afhankelijk van de geheugencapaciteit van die iPod kan je dan bijna de wereld rond, zonder tweemaal hetzelfde liedje te horen. Weg met de 6-CD-Lader. Welkom aan de mp3 speler. Dus Crisje naar de concessiehouder, zo'n ding gaan bestellen. Een iPod was dan ook wel nodig . En nu heeft Crisje al haar favoriete en niet zo favoriete muziek altijd bij zich.

Maar waar ik eigenlijk wou opkomen met deze technologische uitleg, was dat ik nu zoveel liedjes heb , dat ik altijd verrast wordt door wat er gaat komen ( normaal bij een CD weet je wat er gaat komen , he). Dus op een gegeven ogenblik krijgen we het repertoire van The Human League en dat toverde een grote smile op mijn gezicht. Anneke weet nu al genoeg, die heeft geen verdere uitleg nodig ( en ik vermoed dat ze ook wel zal smilen) Waarom die brede smile. Wel ten tijde van deze welbepaalde new wave groep, was ik helemaal weg van de zanger Phil Oakley. Jaja, zo weg als een huis. Posters overal, fotokes overal, geplastifieerde fotokes als bladwijzer in mijn schoolagenda. Ge kunt het zo zot niet verzinnen, of ik deed het in mijn puberale bevlieging van absolute aanbidding. Het heerschap had, buiten een vrij stoere , mannelijke uitstraling ( waar ik normaal wel voor ga) ook een geweldig kapsel, assymetrisch, dus kort langs de één kant en half lang aan de andere. Ik weet het nog alsof het gisteren was. Toen ik dat "gewaagde" kapsel zag, was ik helemaal verkocht. Dit tot grote wanhoop van mijn klasgenoten, en dan vooral Anneke, want zij moest mijn gezaag het meest aanhoren. Maar ook mijn arme moeder werd er gek van. Er kwam namelijk geen andere muziek meer uit de luidsprekers dan "Dare!" van The Human League. Dag in dag uit, van voor naar achteren. En 's avonds zat ik dan achter de zetel met mijn hoofdtelefoon ( gelukkig voor mama!) naast de stereotoren ( weet je nog, zo'n zwart meubel met een versterker , een tuner, een cassettedeck en een platendraaier) en weer ging dezelfde elpee op. Ook speurde ik de humo af naar alle popprogramma's en interviews om toch maar een glimp van de groep ( lees de Phil) te kunnen opvangen. Zelfs de Joepie moets eraan geloven. Jaja, ik kon overdrijven zene.

Gelukkig is het ook weer overgegaan. Ik veronderstel dat toen een lichtelijk ge-transformeerde Michael Jackson op de proppen kwam met Thriller ::))) ( hij was toen nog niet vermassakreerd zoals nu!) en ik geloof dat we ( ja ik zeg we, ik was niet alleen) hem een schattig manneke vonden met z'n elastieken beentjes.

Tegenwoordig is Crisje nog niet veel wijzer geworden. Jullie weten wel waarover (of beter over wie) ik het tegenwoordig heb....

 

dare

 

Zo ziet ge maar, hoe een liedje een heleboel herinneringen naar boven kan brengen en een smile tevoorschijn kan toveren.

12:12 Gepost door Crisje in Good Old Times | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-10-06

Ooit ....

Tijdens het snuffelen in al die foto-albums om er een paar geweldige foto's uit te halen, stootte ik ook op oude foto's van mezelf....in mijnen "jonge" tijd.
En normaal gezien post ik hier geen prive-foto's, maar je ziet. me toch niet echt 

Toen ik deze foto zag, besefte ik dat ik ook ooit zo'n smalle staak ben geweest waarop ik enkele postjes tevoren mijn kritiek heb gespuid, hahaha, ik kon mijn ogen niet geloven.

Dus ziehier bonestaak Crisje op haar twintig lentes. Het meisje op het paard is mijn 15 jaar jongere zus ( die ondertussen ook al midden twintig is...)

new_DIGITA~4

 

13:13 Gepost door Crisje in Good Old Times | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |