10-03-09

Kids and Me

t275609


Since I live with my youngest son Stofke, I have developed a completely different relationship with him. Whereas, when we were still a complete family, Stofke would always be on his own in his room, playing pc games or Playstation , there is now a closeness, that I only had with him when he was a baby , a toddler.

 

Sefke was always more a fathers’ boy, while Stofke would scream and shout if he saw me and then hang around my neck for the rest of the evening.

 

As he grew older that of course stopped, and due to my busy schedule I had less time for my boys and the distance between him and me grew, more so than between Sefke and me, although we used to fight a lot, especially over homework J.

 

Now I feel Stofke in a way is happier and more outgoing than when my ex and me were together. He has become much more sociable and we have a real good time together. We laugh like idiots with TV programs, Will and Grace being our favourite at the moment. We share jokes, only the two of us understand. There is an intimacy there that I cherish so much and hope to be able to cherish for a long time to come. And we are open and honest with each other. I tell him everything (not about his father.. I have to keep away from that, although I do admit of slipping up sometimes –I see to it that I apologize at those instances)

 

I feel sad that I cannot have this with Sefke, who is quite rebellious against me at times. I understand him though. I feel he is confused, hurt, and he feels obliged to “take sides”, something he shouldn’t have to do. It is out of my hands for the moment, and I cannot force him , but would like to explain to him why I couldn’t live with is father anymore, so he knows my story. He only gets fed the “other” story, which I find very frustrating, but that’s how it is, and I have to accept it in a way….for now…

 

My heart feels for him and wants to hug him and tell him it’s OK, but he won’t let me. I will have to bide my time. He’ll come around. Of that I’m sure. As it stands now, there is already progress, so I pray this progress will continue. Of both our sides.

 

20:58 Gepost door Crisje in Family Matters | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-12-06

"Familie-Zeep"

U verwacht natuurlijk een update na het vorige berichtje. Wel, ik mag u melden dat ik mijn hoed dus NIET moet opeten. Wat ik voorspelde, is dus al gebeurd, alhoewel ikzelf het niet zo snel had verwacht. Let wel...ze leven nu terug samen onder 1 dak, maar aparte kamers is het kernwoord hier.

En oudjaarsavond...ja, ja, beiden aan de feestdis hier in huize Crisje.

Als ik nu eens een boek ging schrijven ??!!!

00:22 Gepost door Crisje in Family Matters | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-12-06

Wat een rare Kerst

Goh..eindelijk heb ik de moed bijeen geraapt om nog eens iets neer te pennen. Het is een rare kerst geweest, heel raar.

Zoals eerder vermeld, had ik niet veel zin in het kerstgebeuren. En in de loop van vorige week heb ik dan maar het besluit genomen om er niks aan te doen en op oudjaarsavond de familie uit te nodigen. Mijn schoonouders zijn er dan ook en dan gaat het in één keer door.

Dat was dus eigenlijk de beste beslissing die ik in lange tijd heb genomen, blijkt nu.

Een beetje uitleg is hier zeker wel op zijn plaats. Wel, om het zo te stellen, mijn antennes--je weet wel die dingen die allerlei kleine nuances en dingetjes oppikken--hebben weer spectaculair werk geleverd. De reden waaom ik zo tegen kerst opzag , was dat ik eigenlijk geen zin had om de vriendin van mijn vader uit te nodigen. Ik ben niet zo'n fan van haar, dien ik eerlijk te zeggen. En aangezien ik dus niks met haar heb, vond ik het een hele opgaaf om Kerst, een speciale tijd toch wel, met haar door te brengen. En er zat iets aan te komen in die relatie tussen haar en mijn vader, iets was niet zoals het was, maar aangezien mijn vader een groot enigma is, had ik er maar het raden naar.

Bovendien werd ik ook nog ziek. Geveld door een zware verkoudheid, met daar bovenop een ontsteking in een tand die vorige maand ontzenuwd werd, en ik sleurde me, helemaal suf van de pijnstilleres en antibiotica, door de verjaardag van E'ske ( de 23ste ) en kerstavond heen.

Maar als tegenprestatie kreeg ik dan wel weer een berichtje van mijn vader om te zeggen dat zijn vriendin voorgoed naar Belgenland terug was vertrokken. Mijn antennes hadden hun werk dus wel degelijk goed gedaan. De conclusies die ik voor mezelf al had genomen, kwamen dus uit. Wat een rare avond was kerstavond, want ik wilde wel details weten-- de psycholoog in mij is een raar iemand--.

Bovendien waren we voor kerstdag uitgenodigd bij mijn stiefmoeder, die tevens nog steeds de werkelijke echtgenote van mij vader is--jaja, ik weet het, The Bold and The Beautiful zijn kinderkak in vergelijking met de realiteit--.

Wij vandaag dus naar mijn stiefmoeder, en ja, wie was daar ook...juist ja, mijn vader. Veelbetekende blikken werden uitgewisseld tussen mij en mijn broer en zus, want die hadden al wel meer info, daar zij kerstavond met mijn vader hadden doorgebracht. In ieder geval leek het als vanouds, de kerst van vroeger , toen ze nog samen waren. Hij stond mee in de keuken, deed de drank en de afwas en ik droogde af.....een beetje surreëel allemaal.

Dit verhaal gaat zeker en vast nog een staartje krijgen. Ik ben benieuwd wanner hij terug bij haar intrekt. Want dat zal vast en zeker wel gebeuren, of ik eet mijn hoed op. In ieder geval denk ik dat een praatje met papá nu wel aan de orde is.

Enfin, ik heb stiefmamá dan ook uitgenodigd voor oudjaarsavond en we zullen wel zien wat er allemaal gaat gebeuren. Deze soap is nog lang niet ten einde. Met mijn vader never a dull moment. Je weet niet half hoe raar ik me nu voel. Ik zal het allemaal eens rustig gaan verwerken en in mijn woelige brein op orde proberen te brengen.

 

Maar toen ik daarna even bij Anneke ging lezen, verdwenen al mijn onnozel familie-besonje. Toen werd ik heel stil .....Dan is dit gedoe echt maar kattepis in vergelijking wat zij en haar gezin nu doormaken. Alles wordt dan gewoonweg zo relatief. Zo nietig en stom als je weet wat er haar te wachten staat. Eventjes terug met je voeten op aarde. Zelfmedelijden verdwenen. Er zijn belangrijker zaken dan mijn antennes en intuitie.

 

En met dit alles wil ik eigenlijk nog gewoon aflsuiten met iedereen een fijne kerst te wensen, wel wat laat, maar toch welgemeend.

 

Wees lief voor elkaar !

 

 

22:49 Gepost door Crisje in Family Matters | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

23-11-06

Mijmeringen

In inspiratieloze tijden, krijg je soms via het lezen van andere blogjes weer even een inval om toch iets neer te pennen.

Na het weekendverslag van Omi Chinezeke te hebben gelezen en het "tut"-verhaal van Coltrui, werd ik even terug in de tijd geslingerd met mijn tijdmachine die in mijn hoofd geïnstalleerd is.

Toen S'fke een peuter was, was die ook verslingerd aan zijn tutten ( spenen klinkt zo "tuttig", vind je niet??). Hij had er nota bene 4. Eén voor in zijn mond te stoppen en de andere drie gingen dan overal mee in de hand. In de loop van de dag gebeurde het meestal dat die tutten zoek raakten. En dat was dan een drama wanneer het tijd was om te gaan slapen. Waar waren al die tutten naartoe ? Een panische zoektocht volgde altijd op deze vaststelling. Meestal werden ze wel teruggevonden, maar soms bleef er wel één of meerdere vermist. En met minder dan 4 tutten nam S'fke geen genoegen. Crisje moest er dus voor zorgen dat er altijd wel een voorraad tutten ergens in een lade verstopt zaten. Heelder fortuinen heb ik  uitgegeven aan tutten, geloof me. En het rare was dat de meesten van die vermiste tutten ook nooit meer boven water zijn gekomen.
En of dat nog niet genoeg was, beet S'fke zijn tutten ook kapot en dan werden ze steevast afgekeurd. Dus, hup, Crisje weer naar de apotheek om de voorraad tutten aan te vullen.

Wat ik niet meer weet is hoe S'fke van het tutten is afgeraakt, met de beste wil van de wereld niet. Dat hij er vanaf is geraakt, dat kan ik dan weer wel bevestigen, want ik zie hem toch niet meer met een tut rondlopen, en voorraden heb ik er ook niet meer van in huis, dus zal het wel zo zijn.

Stofke daarentegen, die had maar 1 tut en zijn konijn, een heerlijke knuffel, die op de lange duur helemaal versleten was van het vele wassen. Zonder zijn tut en konijn, kon er echt niet geslapen worden. Dus moest het konijn tussen de bedrijven door vlug vlug gewassen en gedroogd worden, om die gekende drama's te voorkomen.  Toen Stofke zo'n 3 jaar was, hing het konijn met haken en ogen aaneen. Vele verstelbeurten had het al gehad, met overal lapjes stof erop genaaid door mijn "vaardige" handwerkkunsten ( diegenen die me kennen, liggen nu in een deuk over de vloer te rollen ).
Net nadat ik nog maar eens een grote verstelbeurt had gedaan, werd het konijn in een onbewaakt moment echter verscheurd door de hond van de buren, die bij ons op logement was, omdat zijn baasjes naar Engeland waren. Toen ik in de tuin overal witte pluche zag liggen, panikeerde ik helemaal. Er viel echt niks meer te redden, en het konijn kwam uit het buitenland, dus was niet te vervangen. Hoe moest ik dat uitleggen aan een 3-jarige konijnverslaafde ? Hoe ging ik in hemelsnaam Stofke in slaap krijgen. Hem andere knuffels geven, was hopeloos. Ik kan jullie verzekeren dat het die avond wel een echt drama was voor dat arme Stofke. Maar één ding was zeker, als hij geen konijn had, moest hij ook geen tut meer. Dus dat was dan het einde van het tutverhaal voor Stofke, dus al met al een geluk bij een ongeluk.

Kijk en zo heb ik weer een postje volgekregen. Trouwens er schiet me nog en leuke anekdote te binnen, maar die zal voor het volgende postje zijn.

11:16 Gepost door Crisje in Family Matters | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-10-06

Wegens (wegen)werken

...heb ik het heel  druk gehad deze week. Bovendien gisteren nog "even" over en weer naar Ikea in Sevilla, en deze week zit er weer bijna op. Daardoor heb ik ook ongemerkt mijn eerste blogverjaardag laten voorbijgaan. Ongelooflijk maar waar, een heel jaar is het al geleden dat ik met dit blogje begon. De laatste tijd heb ik er niet zoveel energie in kunnen steken, en blogrondes nemen soms zoveel tijd in beslag, dat ik overal zo maar af en toe binnenwip, en soms niet eens een reactie achterlaat, omdat ik alweer verder moet. Maar de winter staat voor de deur ( al is het hier nog steeds snikheet---zo'm 27-28 graden) en dan wordt er wel meer geblogd veronderstel ik.

Buiten een drukke week was het ook een surreële week. Woensdag vertrok mijn (half)broer naar London, zogezegd om er te gaan werken ( maar ondertussen zijn die plannen ook alweer veranderd--hij weet niet zo goed wat aanvangen met zijn leven en is wat op de dool, maar da's een ander verhaal). Soit, mijn stiefmoeder, waar mijn vader al lang niet meer bijwoont, nodigde ons uit voor een uitgebreide lunch, inclusief mijn vader. Wat was dat raar, sinds jaren allemaal tesamen om de tafel, als vanouds. En ik dan met mijn extra gevoelige antennes, de sfeer opslurpend, die tegelijk ontspannen en toch gespannen was. Ja moeilijk om uit te leggen, ik weet het. Als ik beter kon schrijven, had ik er makkelijk een trilogie van kunnen maken , van die hele familiesituatie, met almaar veranderende vrouwelijke elementen rondom mijn vader. Een hele soap is het, en hij gaat al jááááren door. Maar nu met zijn 70ste begint hij toch wel in te zien dat hij er ook een serieus dikke (erwten)soep van gemaakt heeft. En dat voelt toch wel naar aan voor mij...ik zou willen helpen, maar ja, ik kan zijn leven nu éénmaal niet voor hem bepalen en dat hij altijd zijn eigen kopke uit wilde werken , dat weet ik nu onderhand ook wel. Enfin, ik zal het maar weer even laten bezinken, ook omdat ik er nu weer dringend vandoor moet.....

15:51 Gepost door Crisje in Family Matters | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |