06-11-08

Veels te veel gebeurd

Na weer een maand van afwezigheid, ben ik hier om effe te laten horen dat ik nog besta. Hoe, dat weet ik niet..het is niet bepaald een fantastische tijd, alhoewel er 1 groot lichpunt is, maar daarover later.

De scheidingsprocedure komt maar niet op gang, advocaten--je weet wel, het duurt en duurt. En aangezien E. het met niks eens is, zal het nog een lange tocht worden.

Vooral over de zaak raken we het niet eens. Wat ik altijd zijn beroep heb gevonden ( bouwen), waarbij ik de administratieve back-up deed, wil ik de zaak gewoon aan hem laten , maar na 12 jaar die zaak mee opbouwen zou je denken dat er dan toch een soort van compensatie voor in de plaats komt. Nou laat me zeggen dat hij me het allerliefst niets gunt en me bloedend in de goot ziet terecht komen ( of in de prostitutie), maar ik kan jullie verzekeren dat dat NOOIT zal gebeuren.

Het is intriest om te zien dat na 21 jaar samenzijn, 12 jaar een zaak opbouwen, 2 kinderen samen te hebben, deze man zijn wraakzucht en zijn bitterheid naar mij toe zo groot is, dat hij de realiteit niet meer ziet of wil zien en alleen maar op wraak belust is.

Gisteren nog zag ik hem en ik was echt ontzet. Er stond waanzin op zijn gezicht te lezen...hij deed me denken aan Jack Nicholson in The Shining die zijn vrouw met een bijl te lijf gaat. Heel eng. Ik heb nog een tijd aan de kant van de weg ergens ten velde staan shaken en beven als een riet, met huilbuien.  Je kan het je wel voorstellen.

Net op dat ogenblik kreeg ik een langverwacht telefoontje, waar ik erg naar uitkeek, maar de timing kon jammer genoeg niet slechter vallen. In die staat heb ik zowat bijna alles verbrod wat er maar te verbrodden viel. Gelukkig heeft die persoon genoeg begrip om me dit te vergeven en ziet ie wel door me heen, maar ik voelde wel dat hij erg geirriteerd was, wat ook begrijpelijk was, gezien de omstandigheid waarin hij zich momenteel bevindt.

Samengevat bestond de maand oktober dus uit voorstellen van mijn kant, die steevast door E. werden afgewezen, ook al werden ze door beide advocaten heel aannemelijk en schappelijk, zelfs te schappelijk gevonden. Mij kon het alvast niet meer schelen, als ik er maar vanaf was. Ondertussen werd mijn mobiele telefoon ( van de zaak) zomaar opeens afgesloten, werd mij de kaart om op de zaak mee te tanken ( mijn auto staat op de zaak) afgenomen, wer ermee gedreigd mijn auto weg te nemen en werd het kantoor zonder mijn medeweten ontruimd. Dossiers weg, printers, server, copieermachine, alles waarmee ik dien te werken weg. Nu ben ik gelukkig in ziekenkas omwille van een zware depressie en begrijpt mijn huisarts de situatie volkomen. Zelfs de controle-artsen ( al tweemaal opgeroepen) geven zonder meer hun toestemming voor verlenging van mijn ziekteverlof, omdat ze ook inzien dat het onmogelijk is onder die omstandigheden te werken. Dat het zo alleen maar tot een verdere instorting leidt. Ook heb ik tot hiertoe geen cent gezien (mijn jongste zoon woont bij mij) om mij te helpen in mijn onkosten, terwijl ik zelfs de electriciteit en alle onkosten van het huis meebetaal. Kan het oneerlijker????

Twee weken geleden ging ik dan uiteindelijk, na lang uitstel, vanwege de schoonmonsters die nu al 3 maanden lang in "onze" woonst verblijven, mijn laatste persoonlijke spullen ophalen, zoals winterkleding, mijn boeken ( ik ben de enige die een boek vastneemt thuis) en enkele dingen van persoonlijke waarde en giften. Bovendien had ik vroeger van mijn vader een antieke kast gekregen die ik gaag mee wilde nemen naar mijn appartementje. Daar werd zo'n heisa om gemaakt, je gelooft het niet. Dat kon niet die kast meenemen, want dan kon het huis niet meer verkocht worden en nog meer van die onzin. Maar ik heb voet bij stuk gehouden en de kast meegenomen. Toen ik mijn spullen ging inpakken, werd ik als een dievegge behandeld. Alle dozen werden gecontroleerd opdat ik toch maar niks zou meenemen dat niet van mij was. Je moet daarbij wel weten dat de helft van wat daar nog staat ook van mij is, maar voor mijn part steken ze het allemaal daar waar ik denk, op een zeer donkere plek. De grootste vernedering was wel toen mijn schoonvader-monster het persé nodig vond om zich even te komen moeien en me te beschuldigen van "oneerlijkheid bij de verdeling" . Ik heb mijn tong bijna in duizend stukjes gebeten, mij een waardige pose aangemeten en hem even fijntjes uitgelegd wie er nu eigenlijk de oneerlijke in huis waren ( ja, in het meervoud). Het was vlug gedaan met moeien en commentaar geven.

Je moet eigenlijk maar lef hebben....maar sommige mensen hebben nu eenmaal geen schaamtegevoel.

Dus dat waren de slechte momenten, die helaas tot op vandaag de dag dagelijkse kost zijn. Het lijkt wel alsof E. de hele dag niks anders doet dan duivelse plannetjes bedenken om me het leven toch maar zo zuur mogelijk te maken. En spijtig genoeg slaagt hij daar soms ook in. Vooral als ik op een minder goede plaats in mezelf ben.

Toch moet ik zeggen dat ik in het algemeen, na een eerste paniekerige reactie , meestal wel een paar stappen kan terugzetten en relativeren en dan gaat het weer een stuk beter. Mijn medicatie helpt gelukkig wel en deze keer heb ik geen last van nare neveneffecten.

Laat ons zeggen dat er 1 goed neveneffect is aan heel dit gedoe ...en dat is het automatische "miserie-dieet", waarvan je afvalt en niet meer bijkomt. Ik eet en snoep nu wat ik maar wil en blijf op gewicht, een gewicht dat ik sinds mijn 20ste nooit meer heb gehad. Dus laat ik E. daar dan maar voor bedanken :)

Ik heb dan ook heel mijn kleerkast uitgemest en spiksplinternieuwe kleding aan mensen gegeven die het hard nodig hebben en er heel blij mee waren. Ook mijn zus heeft enkele leuke dingen uitgezocht, dus ik hoop haar ook wat te hebben geholpen. Zelfs mijn mama heeft nog een bijna niet gedragen pin-stripe zwart pak geërfd. Gelukkig is Zara niet duur, want anders zou ik failliet zijn gegaan aan het kopen van een nieuwe garderobe, want niets, maar dan ook niets paste meer....

Nu even genoeg gezeurd, gezaagd, gezeverd.

Het lichpunt, tja, die zijn er dus ook in slechte tijden, gelukkig maar. Wel het lichtpunt is begonnen met Facebook. Ja, Facebook zal je zeggen, waar haalt ze dat nu weer vandaan??

Ok , ik heb me dus een profiel aangemaakt op Facebook, en op een dag, voor de grap, was ik namen aan het intypen van oude bekenden, oude schoolgenoten etc om te zien of ze eventueel ook een facebook-profiel hadden.

Toen kwam ik terecht bij een oude vriend van me, van toen ik zo'n jaar of 18 was, uit hetzelfde stamcafé, en die ons bovendien in 1989 nog naar Portugal heeft helpen verhuizen. Na te hebben geverifieerd of hij het inderdaad was, toegevoegd en een dag later werd ik uitgenodigd om naar een premiere van een musical te komen in Parijs, waar hij het licht design deed. Dus ik zei natuurlijk geen nee. Wel twee dagen Parijs...erg vermoeiend, want heb een marathon van 24 uur gedaan....4.30h opstaan in Sevilla, 7h vlucht naar parijs, 9h aankomst Orly, dan naar theater waar ze nog volop aan het programmeren waren  (belichting en begeleidende videobeelden...en generale repetiie . Dus Crisje op ondekkingstocht in Parijs. Maar ik had niet zoveel tijd en ben gewoon gaan wandelen, de sfeer opsnuiven en in een Mac-shop beland waar ik heel professioneel werd opgemaakt, wat goed uitkwam voor de premiere van die avond.

De musical zelf was prachig, gebaseerd op de chansons van Charles Aznavour, in een verhaal gegoten over jongeren die het in de showbizz willen maken. Om te lachen, bijwijlen heel ontroerend , maar vooral erg mooi. Ik moest wel mijn Frans even oppolijsten, maar al vlug ging dat weer goed. Dan naar de drink na de voorstelling en afterparty in een restaurant met Tapas. Met die vriend heb ik dan nog to 5h in Parijs rondgehangen, tot ze ons eigenlijk bijna buitenkeken. De volgende dag was ik KAPOT, maar ik had een fantastische tijd gehad.

Twee weken later stond hij bij mij aan de deur, en hebben we een goed weekend doorgebracht.

Normaal gezien had hij vrijdag ook hier geweest, maar zijn moeder is vorige week plots aan een zware hartaanval overleden, en dan verandert alles opeens. Ik kom niet naar Belgie voor de begrafenis, aangezien ik nog als Staatsgeheim nr.1 word beschouwd, maar dat is dan weer een ander  verhaal en één dat vlug zal veranderen, hopelijk.

Volgende week (14/11) kom ik een weekje naar Belgie vanwege mijn mama, die niet al te best is, na al die histories, en voor mijn gemoedstoestand is het ook goed even weg te zijn uit de stress. Bovendien doet die vriend de belichting bij I love Techno in Gent, waar ik dus enkele dagen zal vertoeven. De rest van de week breng ik bij de familie en vrienden door, aangezien hij naar Turkije moet, als het tegen dan niet veranderd is, want zijn agenda is echt overvol.

Ik hoop dat dit "lichtpunt" een keerpunt in mijn leven teweeg brengt. Nee ik zeg het verkeerd. Ikzelf heb een keerpunt in mijn leven teweeggebracht en daardoor dit lichtpunt aangetrokken. Hopelijk wordt het iets, want toen we beiden nog in hetzelfde café kwamen hadden we allebei een crush op elkaar, zonder dat de éne het aan de andere toegaf. Integendeel, we pestte elkaar constant....plagen is om liefde vragen ..!!!!!In Parijs kwam hij daarmee tevoorschijn en pleine publique, en ik natuurlijk met het schaamrood op mijn wangen. Gelukkig had ik toen al genoeg champagne binnen, dat ik het daaraan kon wijten.

Maar ik neem het wel stap voor stap, en dat is het goede aan dit contact, want gezien de afstand en zijn drukke agenda, is het allemaal niet zo klamperig, wat wel een beetje een slechte kant van mij is. Dus de afspraak is....stap per stap, zien waar dit naartoe gaat en dan pas aan praktische zaken gaan denken, als blijkt dat we allebei dezelfde kant uitwillen. Maar eerlijk gezegd heb ik er een goed gevoel bij, en dat heb ik tot hiertoe nog niet gehad ( heb ondertussen al enkele flings gehad,zelfs met Neanderthalers, he Aardvarksken!).

Zo, dat is een beetje de update.

Met Stofke gaat het heel erg goed. Die is volkomen ontspannen bij mij en wil amper naar zijn vader toe. Ik weet niet goed waarom, maar vermoed dat de schoonmonsters hem proberen te beinvloeden tegen mij, en hij wil dat totaal niet. . Maar ik heb een heel goeie band met hem gekregen, open en vrij. Hij weet ook van het "lichtpunt" en is er onvankelijk voor. Sefke is een ander verhaal. Ik voel goed dat hij verteerd wordt door gevoelens van loyaliteit naar beide ouders toe, maar hij kiest voor vader, omdat Stofke hier is. Ook dat zal wel zijn tijd nodig hebben zeker. Maar ik voel erg goed dat hij er erg veel in zijn oor gefluisterd wordt, en niet al te veel goeds over mij ( je zou denken dat grootouders beter moesten weten...).

Er staan nu eigenlijk 3 dingen op mijn verlanglijstje:

1. Dat de scheiding en de verdeling en de zaak etc zo vlug mogelijk rond zijn, dat E. tot rationeel inzicht komt dat hij door mij te willen afmaken,hij zichzelf ook keldert, maar bovenal de kinderen er heel veel pijn mee doet. En dat hij zo vlug mogelijk uit mijn leven verdwijnt en ophoudt met mij nog te proberen te controleren, wat hij nu doet via zijn houding.

2. Dat de jongens uiteindelijk goed terecht komen en weten dat ze hun ouders nog hebben, alhoewel ik niet geloof dat een normale dialoog met E. ooit nog mogelijk zal zijn, wat triest is, niet voor mij, maar voor de jongens.

3. Dat de relatie met het "lichtpunt" de goede kant uitgaat , want ik heb me nog nooit bij iemand zo op mijn gemak gevoeld op zo'n korte tijd. Dus duim voor me....

Met mijn dierentuin gaat het prima. Morgen zal ik enkele fotootjes posten. Tootsie en Blondie vinden het uitstekend met elkaar. Maar nu ga ik dodo doen, want ik ben doodmoe van de "gezellige" gebeurtenissen van deze namiddag. Tja , ik moet stoppen met op E's truuks in te gaan, want dat wil hij het liefst en ik verlies er alleen maar energie en zelfvertrouwen door. Dus vanaf nu..alles via de advocaat...geen woord meer tussen ons.... OVER AND OUT.

 

 

 

Commentaren

Het ellendige aan zo een verhaal is dat je je ex nooit echt kan buitensluiten als je kinderen hebt.

Normaal, hier in België kan je een scheiding maar een bepaalde tijd tegen houden. In de tijd dat Slow ging scheiden was dat twee jaar, ik geloof nu maar één meer (maar daar ben ik niet zeker van). Natuurlijk is die verdeling een zware dobber.

Volhouden hoor Crisje, het gaat voorbij en dan maar duimen dat alles in kannen en kruiken komt.

Gepost door: ms | 06-11-08

heel herkenbaar en jammer genoeg ook heel pijnlijk.
Ik heb het al een keer meegemaakt en vrees dat er een tweede keer staat aan te komen.
Een troost : het gaat voorbij en achteraf kom je er sterker uit.

Gepost door: Annliesbet | 06-11-08

Ups en downs Het is inderdaad altijd jammer dat zoveel relaties in vechtscheidingen eindigen. Ik kan er zelf ook wel een beetje van meespreken, al ben ik dan wel nooit getrouwd geweest (gelukkig maar). Zoals Toon Hermans indertijd al zei: het leven is als een golf, met ups en downs. Het komt allemaal wel weer goed. Alleen duurt het soms een beetje langer dan we zelf zouden willen.

Gepost door: Gino | 06-11-08

welcomp back tja cristAl er zijn toch altijd mensen die blijven plakken (in t kopke ) en int hart terug naar 1987 is een hele tijd maar toch hebben we enkele gemeenschappelijke flor van de gaarkeuken en hans plessers dus van harte en gaaaan he dat deed je int hivt al en kzie t nu ook ni anders r.x

Gepost door: rudi d | 19-01-09

De commentaren zijn gesloten.