25-08-08

Toeval of Niet ??

"Niets gebeurt zonder een reden"

Wel, de afgelopen tijd heb ik hiervan al vele incidenten meegemaakt.

Opmerkelijk was de avond dat ik besloot mijn boeltje bijeen te pakken --het hoogstnodige om de nacht door te komen weliswaar--. De jongens hadden hun avondcursus voor hun vaarbewijs en E. moest met hen mee naar Faro. Voor hij vertrok had ik hem verteld dat dat ik er niet meer zou zijn als hij terugkwam. Ik had ook de jongens afzonderlijk verwittigd ( alhoewel E. tot op heden steevast beweert van niet, maar hij is dan ook artiest in het omdraaien van woorden en situaties).

Dus toen ze vertrokken, heb ik eerst een half uur wezenloos voor me uit zitten staren.Ik moest lettelijk "my ass in gear" krijgen maar was letterlijk als versteend.

Toevallig was mijn vriendin uit Schotland in het land ( ook eentje met niet zo'n leuk probleem) Zij zou die ochtend terug vertrokken zijn, maar toevallig (?) was haar vliegtuig gecancelled. En bleef ze nog twee extra dagen. Die gedachte deed me in wilde actie schieten. Alles bijeenrapen wat zowat noodzakelijk zou zijn. Voorbereidingen had ik al lang getroffen. Mij appartement was al gehuurd van het begin va de maand, ik had al spullen bij Ikea gehaald en opgeslagen bij een andere vriendin, dus twee telefoontjes waren nodig. Eén naar K. dat ik mijn spullen kwam ophalen en één naar Ch. om haar te vertellen dat ik aan 't pakken was en wegging.

Heel laconiek zei ze, "Luister ik heb net een beetje teveel gedronken om zelf te rijden, maar als je het niet erg vindt, kom me dan ophalen en dan en dan blijf ik de volgende dagen bij jou".

Beter nieuws kon ik natuurlijk niet krijgen. Ik stond er effe niet alleen voor. Had een luisterend oor ( trouwens , had ook zij nodig). Dus daar stonden we beiden in mijn nieuwe stekje, alles uitpakken , er alles zomaar ergens heen gooien en met een flesje wijn hebben we toen nog uren op het terras ziten praten met de volle maan die ons voldoende licht gaf. Voor het eerst in maanden sliep ik heerlijk. Een grot deel van de last die ik op mijn schouders meedroeg , was reeds verdwenen.

En tot op de dag van vandaag ben ik haar dankbaar voor haar spontane reactie. Trouwens , ik ga haar zo dadelijk ophalen want ze komt een weekje hierheen met nog een viendin, zonder kids, en ik heb een weekje vakantie, dus ik heb haar verwittigd dat het een zware week zal worden....

En steeds vraag ik me af...dat gecancellede vliegtuig...toeval of niet ?.....Maar wel goed getimed, niet???!!!

11:12 Gepost door Crisje in General | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

23-08-08

Nadenkertje

Op mijn postje van gisteren kreeg ik de reactie van ms: "Eigenaardig hoe een mens tot zijn laatste snik iets onredbaars tracht te redden".

Wel dat zijn nagels met grote koppen ms! Het is waar, ik ben helemaal tot de limiet gegaan, maar langs de andere kant ben ik ook blij dat ik dat gedaan heb, want anders had ik misschien nog met twijfels of onzekeheden over mijn beslissing gezeten. Nu is gewoonweg KLAAR, punt gedaan. 

Ik ben op dit moment ook mijn vleugels echt aan het uitslaan. Misschien even doorslaan naar de andere kant, veel weggaan, veel nieuwe mensen leren kennen. De rust zal ook daar wel weer weerkeren, maar het doet me deugd. Mijn zelfvertrouwen krijgt zo een enorme boost . En dat had ik nodig, want er schoot bijna niks meer van over.

Ik realiseerde me op een bepaald moment dat bepaalde dingen binnen een relatie nu eenmaal niet worden gezegd of gedaan. Maar bij ons gebeurde het met de regelmaat van de klok. Per toeval kwam ik via een vriendin op een internetsite over dat soort relaties terecht. De situatie kreeg opeens een naam. Het heette "verbal abuse", stil, sneaky, onmerkbaar voor de buitenwereld, zelfs voor mezelf. Mijn ogen gingen open. Dit was mijn relatie ten voeten uit. Ik ben er dan veel over gaan lezen en kwam tot het besluit dat ik dus NIET gek was, en dat het niet allemaal alleen maar mijn schuld was. Maar dat ik me gewoonweg helemaal had aangepast aan dat misbruik.

Het erge bij verbal abuse is dat je het niet kan bewijzen, omdat het op zo'n sluwe, achterbakse manier gebeurt. Maar het escaleerde wel , werd steeds erger en openlijker. Tot het ook in het openbaar begon te gebeuren. Vernederingen, me achterlaten, me tot op het bot afkraken met mensen erbij ( en vooral met veel drank in zijn lijf), het hoorde er allemaal bij.

Volgende week zitten we samen met onze advocaten . Het probleem is dat we natuurlijk alles samen hebben, kinderen, huis, maar ook en vooral de zaak. Dat is het grootste probleem. Ik kan echt niet meer met hem samenwerken. Wordt misselijk als ik hem hoor of zie. En heb ook geen enthousiasme of interesse meer in de zaak. Het wasmeer zij kindje dan het mijne. Maar gelukkig heb ik een goeie terapeute gevonden die me technieken heeft aaangeleerd om met situaties om te gaan die vlug en efficient werken.

Wel ik het geprobeerd het onredbare te redden. Het is me niet gelukt en eerlijk gezegd, waarschijnlijk is dat mijn grote geluk. Anders had ik een langzame dood in de gouden kooi gestorven.....en was Crisje Crisje niet meer. Nu herontdek ik mezelf en probeer van het NU te genieten. Niet alijd even makkelijk, maar wel waar.

14:42 Gepost door Crisje in General | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-08-08

Terug van weggeweest

Hier ben ik weer.

Na lange tijd.

Maar ik ben door het ergste heen en vandaar heb ik weer zin gekregen in het bloggen.

De grote stap is gezet. Cisje heeft het huis verlaten, woont nu op een appartementje met Stofke, heeft daar al een aangereden hond opgevangen en begint eindelijk haar draai te vinden als "single" vrouw.

Officieel ben ik dat natuurlijk nog niet . Die rompslomp moet nog gebeuren --en geloof me dat zal niet makkelijk worden-- maar, mijn leven is helemaal anders. En in mijn hoofd ben ik dus gewoonweg SINGLE.

Ik ben letterlijk ontsnapt aan de gouden kooi. En de vrijheid die ik in ruil heb gekregen is met geen geld te betalen. Ik voel me goed. Alhoewel het in het begin heel moeilijk was. Vooral na de laatste maanden voor ik uiteindelijk genoeg moed bijeen had geraapt om weg te gaan.

Maar ik was totaal op, had geen energie meer, geen rust meer, maandenlang geen enkele nacht serieus geslapen, maar alleen maar ronddwalen en denken, denken, tot ik er zelf bijna gek van werd.

Nu slaap ik heerlijk, ik heb een serieuze stap teruggezet en er nog geen moment spijt van gehad.

En wat met E zullen jullie denken. Die gelooft dat ik nog steeds terug ga en dat ik nog steeds van hem houd, maar als er één ding is , wat hijzelf gewoonweg helemaal stuk heeft gemaakt dan is het wel mijn laatste restje liefde voor hem. Ineens draaide die knop als het ware om. Het was genoeg, over, BASTA!

De honden werden met meer respect behandeld dan ik.

Het verhaal krijgen jullie beetje bij beetje te horen.

Maar nu wil ik jullie melden dat het goed gaat met me, dat ik best trots ben op mezelf en dat ik zeker weet dat ik het alleen ga redden.

22:26 Gepost door Crisje in About Ikke (Me) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |