23-08-08

Nadenkertje

Op mijn postje van gisteren kreeg ik de reactie van ms: "Eigenaardig hoe een mens tot zijn laatste snik iets onredbaars tracht te redden".

Wel dat zijn nagels met grote koppen ms! Het is waar, ik ben helemaal tot de limiet gegaan, maar langs de andere kant ben ik ook blij dat ik dat gedaan heb, want anders had ik misschien nog met twijfels of onzekeheden over mijn beslissing gezeten. Nu is gewoonweg KLAAR, punt gedaan. 

Ik ben op dit moment ook mijn vleugels echt aan het uitslaan. Misschien even doorslaan naar de andere kant, veel weggaan, veel nieuwe mensen leren kennen. De rust zal ook daar wel weer weerkeren, maar het doet me deugd. Mijn zelfvertrouwen krijgt zo een enorme boost . En dat had ik nodig, want er schoot bijna niks meer van over.

Ik realiseerde me op een bepaald moment dat bepaalde dingen binnen een relatie nu eenmaal niet worden gezegd of gedaan. Maar bij ons gebeurde het met de regelmaat van de klok. Per toeval kwam ik via een vriendin op een internetsite over dat soort relaties terecht. De situatie kreeg opeens een naam. Het heette "verbal abuse", stil, sneaky, onmerkbaar voor de buitenwereld, zelfs voor mezelf. Mijn ogen gingen open. Dit was mijn relatie ten voeten uit. Ik ben er dan veel over gaan lezen en kwam tot het besluit dat ik dus NIET gek was, en dat het niet allemaal alleen maar mijn schuld was. Maar dat ik me gewoonweg helemaal had aangepast aan dat misbruik.

Het erge bij verbal abuse is dat je het niet kan bewijzen, omdat het op zo'n sluwe, achterbakse manier gebeurt. Maar het escaleerde wel , werd steeds erger en openlijker. Tot het ook in het openbaar begon te gebeuren. Vernederingen, me achterlaten, me tot op het bot afkraken met mensen erbij ( en vooral met veel drank in zijn lijf), het hoorde er allemaal bij.

Volgende week zitten we samen met onze advocaten . Het probleem is dat we natuurlijk alles samen hebben, kinderen, huis, maar ook en vooral de zaak. Dat is het grootste probleem. Ik kan echt niet meer met hem samenwerken. Wordt misselijk als ik hem hoor of zie. En heb ook geen enthousiasme of interesse meer in de zaak. Het wasmeer zij kindje dan het mijne. Maar gelukkig heb ik een goeie terapeute gevonden die me technieken heeft aaangeleerd om met situaties om te gaan die vlug en efficient werken.

Wel ik het geprobeerd het onredbare te redden. Het is me niet gelukt en eerlijk gezegd, waarschijnlijk is dat mijn grote geluk. Anders had ik een langzame dood in de gouden kooi gestorven.....en was Crisje Crisje niet meer. Nu herontdek ik mezelf en probeer van het NU te genieten. Niet alijd even makkelijk, maar wel waar.

14:42 Gepost door Crisje in General | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

groetjes arie. jezus red........

Gepost door: arie | 23-08-08

Wel ik heb het me te laat gerealiseerd. Na de feiten dus. Maar het is zoals je zegt, beter zo, dan kan er gewoon geen twijfel meer bestaan.

Hopelijk verloopt de zakelijke regeling vlot en kan je zo snel mogelijk alles achter je laten.

Gepost door: ms | 24-08-08

curieus woon je nu nog in Portugal, of kom je terug naar ons belgenlandje?

Gepost door: Maai | 24-08-08

oef blij dat je die knoop hebt kunnen doorhakken Crisje.. Mishandelende mannen, als ik nu ergens absoluut nooit of te nimmer ergens begrip voor zou kunnen opbrengen.. djeezes, wat een hel moet het geweest zijn voor je. Je komt er sterker uit, ik ben er zeker van.
Oh, en euh, voor comical Arie hierboven: het is te hopen dat jouw jezus je ook eens gaat leren schrijven zonder taalfouten.

Gepost door: Aardvarksken | 25-08-08

De commentaren zijn gesloten.