17-11-06

Een wandeling op Memory Lane

Ik ben een echte gadgetfreak, ik weet het.

Onlangs kreeg ik het magazine van het automerk, waarmee ik rijd, en daar stond dat het mogelijk was een interface te installeren voor een iPod. Zodoende zou je dan al je muziek mee kunnen nemen in de auto, en afhankelijk van de geheugencapaciteit van die iPod kan je dan bijna de wereld rond, zonder tweemaal hetzelfde liedje te horen. Weg met de 6-CD-Lader. Welkom aan de mp3 speler. Dus Crisje naar de concessiehouder, zo'n ding gaan bestellen. Een iPod was dan ook wel nodig . En nu heeft Crisje al haar favoriete en niet zo favoriete muziek altijd bij zich.

Maar waar ik eigenlijk wou opkomen met deze technologische uitleg, was dat ik nu zoveel liedjes heb , dat ik altijd verrast wordt door wat er gaat komen ( normaal bij een CD weet je wat er gaat komen , he). Dus op een gegeven ogenblik krijgen we het repertoire van The Human League en dat toverde een grote smile op mijn gezicht. Anneke weet nu al genoeg, die heeft geen verdere uitleg nodig ( en ik vermoed dat ze ook wel zal smilen) Waarom die brede smile. Wel ten tijde van deze welbepaalde new wave groep, was ik helemaal weg van de zanger Phil Oakley. Jaja, zo weg als een huis. Posters overal, fotokes overal, geplastifieerde fotokes als bladwijzer in mijn schoolagenda. Ge kunt het zo zot niet verzinnen, of ik deed het in mijn puberale bevlieging van absolute aanbidding. Het heerschap had, buiten een vrij stoere , mannelijke uitstraling ( waar ik normaal wel voor ga) ook een geweldig kapsel, assymetrisch, dus kort langs de één kant en half lang aan de andere. Ik weet het nog alsof het gisteren was. Toen ik dat "gewaagde" kapsel zag, was ik helemaal verkocht. Dit tot grote wanhoop van mijn klasgenoten, en dan vooral Anneke, want zij moest mijn gezaag het meest aanhoren. Maar ook mijn arme moeder werd er gek van. Er kwam namelijk geen andere muziek meer uit de luidsprekers dan "Dare!" van The Human League. Dag in dag uit, van voor naar achteren. En 's avonds zat ik dan achter de zetel met mijn hoofdtelefoon ( gelukkig voor mama!) naast de stereotoren ( weet je nog, zo'n zwart meubel met een versterker , een tuner, een cassettedeck en een platendraaier) en weer ging dezelfde elpee op. Ook speurde ik de humo af naar alle popprogramma's en interviews om toch maar een glimp van de groep ( lees de Phil) te kunnen opvangen. Zelfs de Joepie moets eraan geloven. Jaja, ik kon overdrijven zene.

Gelukkig is het ook weer overgegaan. Ik veronderstel dat toen een lichtelijk ge-transformeerde Michael Jackson op de proppen kwam met Thriller ::))) ( hij was toen nog niet vermassakreerd zoals nu!) en ik geloof dat we ( ja ik zeg we, ik was niet alleen) hem een schattig manneke vonden met z'n elastieken beentjes.

Tegenwoordig is Crisje nog niet veel wijzer geworden. Jullie weten wel waarover (of beter over wie) ik het tegenwoordig heb....

 

dare

 

Zo ziet ge maar, hoe een liedje een heleboel herinneringen naar boven kan brengen en een smile tevoorschijn kan toveren.

12:12 Gepost door Crisje in Good Old Times | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ooo, herkenning!!!!

Nóg kan ik het niet over mijn hart krijgen om mijn Wham! plakboek weg te doen...
Heb er ook eentje van DuranDuran, maar in veel kleinere vorm en een foto plakboek van Paul Young... en nu, ahum, een virtueel mapje op de pc van den Brad....

Of hoe dames (weer ahum) hun jeugd proberen te bewaren zeker - lol....

Gepost door: lavender faery | 17-11-06

neneeeee! echt nooit fan van geweest! In die periode had ik een vriendin die daar ook fan van was en ik ging eens bij haar slapen, die woonde tegen leuven, en dan gingen we uit in Leuven in zo een kleine keet waar ze vrijwel niks anders draaiden dan de Human League, ik kreeg er 't vliegend van. Ik was (en ben) een rockertje hè, 'k heb mij wel een heel klein beetje in de new-wave periode gewaagd maar dat duurde echt niet lang. Was niks voor mij. 'k Vond dat allemaal jeanetten :D:D

Gepost door: Blah | 18-11-06

De commentaren zijn gesloten.